To często biologiczna odpowiedź na konflikt rozdzielenia – z osobą, miejscem lub sytuacją, z którymi czuliśmy emocjonalną więź.

Przykład:

Małe dziecko choruje na egzemę po powrocie mamy do pracy. Ciało dziecka cierpi z powodu braku dotyku, ciepła, bliskości – czyli utraconego kontaktu.

W dorosłym życiu egzema może odpowiadać np. na niemożność bycia sobą w relacjach, potrzebę ochrony skóry przed nadmiernym „dotykiem” świata, kontroli, krytyki, naruszania granic.

To złożony konflikt. Najczęściej łączy:

• konflikt oddzielenia (braku kontaktu) oraz

• konflikt brudu, wstydu, bycia „skażonym”

• lub wręcz przeciwnie – próba „pogłębionego” kontaktu, który jest jednocześnie pożądany i odpychany.

Ciało „produkuje” wtedy dodatkową warstwę naskórka, próbując odzyskać utracony kontakt lub ochronić się przed zagrożeniem.

Przykład:

Mężczyzna, którego porzuca żona – doświadcza bolesnego oddzielenia. Po jakimś czasie, gdy emocjonalny konflikt nadal nie został rozwiązany, rozwija się łuszczyca. Ciało „buduje” więcej skóry, jakby chciało jeszcze raz przybliżyć się, dotknąć, przylegać, być blisko, ale też chronić przed bólem utraty.

To objaw często głęboko zakorzeniony – może mieć podłoże rodowe lub transgeneracyjne. Występuje, gdy w systemie rodzinnym przez pokolenia pojawiał się lęk przed bliskością, nagością, emocjonalnym odsłonięciem.

Organizm tworzy „pancerz”, próbując przeżyć tam, gdzie kontakt był zagrożeniem.

Przykład:

W historii rodziny ktoś został zgwałcony, upokorzony, zdradzony – a pamięć o tym (choć wyparta) zapisuje się jako „skóra nie może być delikatna – musi być twarda, chroniąca”.

To mogą być przejawy konfliktów estetycznych, odrzucenia własnego ciała, braku akceptacji swojego wyglądu, ale też:

• chęć „zniknięcia” z danego miejsca

• lub pamięć emocjonalnego „brudu”, którego nie można zmyć.

Przykład:

Kobieta, która czuje się odrzucana przez partnera, zaczyna mieć przebarwienia na twarzy. Ciało rejestruje to jako „bycie niewidzialną, brzydką, niechcianą”.